16 en zwanger

5-02-2020

 

 

Ik was 16, mijn vriend en ik waren 7 maanden samen.

Nadat ik anderhalve week overtijd was besloot ik een zwangerschapstest te halen, ik vergat de pil soms wel eens na een avondje uit, mijn vriend wist dat ik de test ging halen dus wachtte in spanning af.

 

Ik deed de test en er stond een + oftewel positief, ik appte mijn vriend en hij wist niet of dat goed of slecht was, ik zei “we krijgen een kindje”. Hij was geschrokken maar ondanks dat bleef hij bij me, waar ik ontzettend blij mee was.

 

Ik had voor mijn verjaardag een apparaatje gekregen van livia omdat ik altijd last had van menstruatiepijn. De avond na de positieve test vroeg mijn vader of het livia apparaatje werkte.. ik keek een beetje onzeker en gaf maar antwoord met “ja ja hoor pap”. In deze zelfde periode werkte ik in de kroeg waar ik aan mijn baas vertelde dat ik zwanger was. Uiteraard vroeg werd er doorgevraagd of mijn ouders het wisten; “nee ik weet niet hoe ik ze het moet vertellen..”.

Ik besloot om ze te appen en het ze via de whatsapp te vertellen omdat ik niet wist hoe ik ze het moest vertellen. De eerste reacties waren “doe even normaal” en “dit meen je niet”, daarna belde ze me op en heb ik uitgelegd dat het toch echt waar was. Toen ik thuis kwam raakte we in gesprek over hoe nu? En wat we zouden gaan doen? Ik zat tenslotte toen der tijd nog op school.

 

Naderhand gingen mijn vriend en ik samen naar de eerste echo waar het nogmaals werd bevestigd dat ik zwanger was. De eerste weken van de zwangerschap ben ik erg misselijk geweest en had ik last van overgeven.  In de loop der tijd ging ook mijn vriend ging het zich steeds meer beseffen, we kregen echt een kindje.

 

Maar naast dat mijn ouders dit nieuws moesten weten, moest dit nieuws ook aan de ouders van mijn vriend verteld worden. We zijn met hun in gesprek geweest met wat we gingen doen, ik moest namelijk in 8 maanden tijd mijn hele uitzet gaan regelen. Mijn vader ging voor ons naar huizen kijken zodat wij het van hem konden gaan huren.

 

Inmiddels was ik 17, probeerde ik mijn school af te maken, wat soms best wel tegen zat aangezien ik school niet leuk vond, en ging ik naar een zwangerschaps-yoga om mijzelf voor te bereiden op de bevalling. In de tussentijd kocht mijn vader een huis die wij konden gaan huren, een mooi huis die voor 3 personen nog best groot is.

 

Omdat ik minderjarig was had ik geen voogd op de baby dus hadden we een advocaat geregeld en zijn we naar de rechtbank geweest om van alles te regelen. Gelukkig kwam alles goed en werd de situatie door de rechtbank goed gekeurd.

 

Toen ik 28 weken zwanger was wisten we al dat het een jongetje zou worden, ook was hij al met 28 weken ingedaald en ‘ja dat voelde ik zeker, ik moest zo vaak naar de wc.. en dat terwijl ik in deze periode nog gewoon met de trein en bus naar school moest... met 34 weken kreeg ik verlof en had ik al mijn schoolopdrachten afgerond die ik op school moest uitvoeren. Daarnaast werkte ik ook bij de groenteboer zodat ik hiervan mijn uitzet kon betalen. Mijn vriend en ik kochten samen meubels.

 

Ook had ik destijds mijn rijbewijs nog niet behaald, wel was ik er keihard voor bezig maar het lukte gewoon niet om te slagen. Één keer had ik een goede dag met rijlessen vergat ik mijn ID niet bepaald slim dus.. 3 juli reed ik af en zakte ik weer. Rond die dagen zei ik steeds “vrijdag 5 juli mag de baby wel komen” en dat terwijl er nog 3 weken en 2 dagen op de teller stond tot de 40 weken.. en ja hoor de baby luisterde; de weeën begonnen 4 juli al in de avond maar ik dacht dat het nep-weeën waren want die had ik vaker gehad. De volgende ochtend werd ik wakker en had ik echt weeën. Eerst liet ik het mijn vriend weten, later kwam ik beneden en liep ik naar mijn moeder en vroeg ik lachend “zie je niks aan me?  Ze zei “nee wat is er dan?” Ik denk dat ik weeën heb” zei ik, waarop mijn moeder meteen vroeg om de hoeveel minuten ik een wee had, en hoelang al? Ik had geen idee en wou nog even lekker in bad maar daar was me moeder het niet mee eens. Sinds die tijd ben ik de weeën gaan timen, belde ik de verloskundige en gaf ik aan dat om de 5 min weeën had.

 

De verloskundige kwam, ik zat nog maar op 1 cm én ze dacht dat ik blaas ontsteking had, maar ik wist wel beter. Het eerste ziekenhuis dat ze belde zat vol dus belde ze een ander ziekenhuis. In het tweede ziekenhuis kon ik terecht. Toen ik daar aan kwam zat ik pas op 2 cm ontsluiting, het was inmiddels 2 uur toen ze aangaven dat ik in het ziekenhuis moest blijven omdat ik ruim 3 weken te vroeg was, ik vond het niet zo erg omdat ik wist dat het goed zat.

 

Later op de avond kwam mijn vriend mijn moeder afwisselen en zat ik op de 4 cm, wat bleef ik daar lang op hangen.. Regelmatig kwamen de zusters weer om mij weeën remmers en slaapmiddel te geven. In het begin deed dit nog wel zijn werk maar daarna ook echt niet meer.

 

‘S ochtends kwamen ze weer kijken en toen zagen ze dat ik ineens op 10 cm zat toen! Ze braken mijn vliezen en kreeg ik gelijk persdrang. Met 1 uur en een knip was hij er, Jaycen, het mooiste kleinste mannetje dat ik ooit had gezien!

Hij woog 3185 kg maar de volgende dag ineens 3390 kg dus waarschijnlijk hadden ze een fout gemaakt en heeft hij waarschijnlijk 3485 Kg gewogen.

 

Mijn vriend had nog nooit een baby vast gehouden dus ik was heel benieuwd hoe dit ging verlopen maar hij deed het fantastisch en gedroeg zich ook echt als een goede papa.

 

We moesten nog een nachtje in het ziekenhuis blijven om te kijken of de suikerwaarden van Jaycen stabiel bleven, heel zijn voetjes werden lek geprikt, maar hij bleef zo rustig. Mijn ouders, schoonouders en jongste schoonzusje kwamen de eerste dag na de bevalling meteen kijken. Op dat moment was ik was zo moe, ik heb nog nooit zulke wallen gehad en steeds viel ik weer in slaap. Gelukkig mochten we de volgende dag  ons kleine mannetje lekker mee naar huis nemen.

 

De eerste week na de bevalling had ik een hele lieve kraamverzorgster, ze maakte de lekkerste broodjes carpaccio. Ze was heel lief voor Jaycen en voor ons, en jong qua leeftijd, wat ik erg gezellig vond. Drie weken na de bevalling konden we naar ons nieuwe huis met de kleine man.

 

Inmiddels ben ik 18, heb ik mijn autorijbewijs gehaald en mijn school afgerond en ook weer een nieuwe baan bij de groenteboer. Jaycen is over een paar dagen 7 maanden, mijn vriend en ik zijn nog steeds hartstikke gelukkig samen en zijn al bijna 2 jaar bij elkaar. Jaycen was alle moeite waard en we zijn heel blij dat hij er is, elk lachje maakt mijn dag weer goed, natuurlijk zijn er soms ook ups en downs maar dat hoort eenmaal bij het leven.

 

Jaycen groeit hard en is gezond, een beter leven dan dit kan ik mij eigenlijk niet wensen.

Ook treden we als het goed is dit jaar in het huwelijk, en wie weet komen er nog wel meer kindjes. Ik heb absoluut geen spijt dat ik jong mama ben geworden, ik geniet er mega veel van, net als ieder ander.

 

Veel liefs een tienermama

 

 

Wil jij ook jouw verhaal delen rondom kinderwens, zwanger worden, bevallingsverhaal of het ouderschap? 

Stuur dan een mailtje naar hello@ivyandsoof.nl

Reactie schrijven

Commentaren: 0

Follow us

 

Instagram

Facebook

Pinterest

 

Verzendkosten Nederland

Envelop €1,70

Brievenbuspakje €4,25

Pakket €6,95

Hobbelpaarden €7,95

 

Ivy and Soof

 

Say hi

About

 

 

Ivy and Soof is onderdeel van WB Design

baby kleding baby kleertjes schattige baby kleertjes prenatal wehkamp noppies z8 prematuur kleding baby mutsje prematuur wieg deken baby wieg mozes mand baby slofjes moses mand wikkel doek wikkeldoek hydrofiel doek hydrofiele doek hydrofiel hydrofiele luier babyproducten zwanger babykleding baby kamer babykamer gebreide slofjes baby mutsje boxkleed verloskundige bibs speentjes fopspeen difrax speenkoord speendoekje knuffeldoekje knuffel doekje speen koord kinder mode kindermode kraambezoekboek reiswieg zwangerschapsfotograaf kraamcadeau kraam cadeau kraamkado verloskundige vluchtkoffer zwangerschapskleding wiegbekleding kraamfeest geboortekaartje geboorte kaartje