1 op de 10 vrouwen...

11-12-2019

 

1 op de 10 vrouwen heeft endometriose. Ik ben die 1  van die 10 vrouwen. Endometriose  is een chronische ziekte waarbij weefsel dat (enigszins) lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoederholte voorkomt. Dit weefsel zit meestal op het buikvlies en/of organen in de buik. Een enkele keer komt het voor op de baarmoederhals, in de borstholte bij de longen, in de navel of in een keizersnede litteken. Het “groeit” daar, en zorgt voor een chronische ontsteking met een scala van klachten.

 

Deze chronische ziekte komt in veel verschillende vormen voor. Sommige vrouwen hebben veel pijn met weinig endometriose haarden/plaatsen in het lichaam, andere vrouwen hebben weinig tot geen pijn met veel haarden en weer andere vrouwen krijgen zelfs een kunstmatige darmuitgang. Ik heb weinig plekken waar de endometriose zit maar relatief veel pijn, gemiddeld 2 van de 4 weken. Toen wij besloten om te proberen zwanger te raken, waren wij ons ervan bewust dat dit misschien niet van een leien dakje zou gaan maar wij hoopten op het beste. Al redelijk snel werd duidelijk dat zwanger worden niet vanzelf ging en dit ons zelf niet zou gaan lukken omdat ik veel pijn had op de meest vruchtbare dagen. Het voorstel van het ziekenhuis was om te beginnen met IUI (kunstmatige inseminatie) in mijn eigen cyclus, later waar nodig met behulp van hormoonmedicatie het aantal eitjes te vermeerderen en daarmee ook de kans op een zwangerschap te verhogen. In totaal hebben wij 13 behandelingen doorstaan. Het was geen gemakkelijke tijd. Elke keer de teleurstelling maar daarnaast voor mij ook elke maand weer de fysieke pijn.

 

In de 5de poging ben ik zwanger geraakt. Op mijn verjaardag in New York mocht ik het ziekenhuis bellen en het goede nieuws vertellen. Wat een feest was dat toen. Een paar dagen later vloog mijn vriend alleen naar huis omdat ik nog twee weken in Philadelphia voor mijn werk moest verblijven. Op mijn eerste werkdag ontdekte ik bloedverlies. Ik was ongerust maar probeerde kalm te blijven. Ik wist immers dat dit erbij kon horen. Maar het werd steeds erger en ik snapte ook wel dat dit niet goed was. Ik probeerde mij groot te houden want ik zat daar met alleen maar mensen die ik eigenlijk niet kende. Ik heb de situatie uiteindelijk aan mijn collega moeten vertellen. Ik zal nooit meer vergeten dat het die dag Halloween was, overal op straat liepen verkleedde kindjes toen ik terug naar mijn Air bnb liep. De Nederlandse artsen zeiden dat ik niks kon doen behalve afwachten maar mijn reisverzekering stuurde mij op 1 november naar de SEH.

 

De SEH in Amerika is net als op televisie. Daar zit je dan in je hemdje op een bed. Er werden drie echo’s gemaakt en bloed geprikt en niemand die je iets verteld. Tot overmaat van ramp belde mijn reisverzekering dat zij dit allemaal toch niet gingen betalen, wegens een klein detail. Na vele uren kwam de arts met de resultaten. Zij konden mijn baby niet vinden op de echo en ook de HCG waardes (bloedwaarden die zwangerschap kunnen aantonen) waren te laag. Eigenlijk wist ik het eigenlijk al.. maar om deze boodschap te moeten horen was verschrikkelijk. Ik wou alleen nog maar naar huis en bij mijn partner zijn.

 

Een week eerder dan oorspronkelijk bedoelt, vloog ik uiteindelijk naar huis maar dat betekende dus ook dat ik dit verlies aan mijn baas thuis en in de VS moest vertellen, iets wat zij helemaal niet hoorden te weten maar anders hadden zij nooit begrip kunnen hebben voor mijn keuze om eerder te vertrekken. Deze reis had immers ook veel geld gekost. Eenmaal terug in Nederland, bleek mijn lichaam alweer schoon en konden wij, nadat mijn cyclus weer op gang was gekomen, verder gaan met een nieuwe poging. Vandaag de dag kan ik alleen maar denken “waarom zou je dat doen?” Maar ik had toen gehoord dat je na een miskraam erg vruchtbaar bent, dus moest ik er maar doorheen. Ik had alles ervoor over om zwanger te worden.

 

Nadat de 6de poging was mislukt, viel ik in een gat. Ik ben minder gaan werken en met behulp van een psycholoog, die mij heeft geholpen dit trauma te verwerken, ben ik er weer bovenop gekomen. Dit heeft tot wel de zomer geduurd. In de tussentijd gingen de IUI behandelingen door, inmiddels met behulp van hormonen. Tijdens de 13de en laatste behandeling hadden wij al een afspraak ingepland om over IVF te praten en verdere plannen te maken. Wij hadden de hoop opgegeven.. ondertussen was het mij dus ook niet opgevallen dat ik overtijd was.

 

De dag dat ik voor werk weer naar de VS moest reizen, besloot ik om toch maar een zwangerschapstest te doen omdat het er een beetje bij hoorde. Om 6 uur in de ochtend stond ik naast mijn nog slapende vriend: “Mich wakker worden. Ik ben zwanger. Ik kan dit niet. Ik kan niet alweer alleen zwanger naar de VS vliegen. Ik trek dit niet” maar ik had geen keus, dus ik vertrok 15 minuten na de positieve test richting Schiphol.

 

De twee weken in de VS waren absoluut niet leuk. “Waarom had ik ook alweer bedacht dat ik ook nog met een collega een week daar op vakantie kon gaan?” Met 7 weken stond, ivm onze geschiedenis, de eerste echo gepland. Onderweg naar het ziekenhuis kon ik alleen maar trillen en huilen. Een vriendin had een week eerder haar zwangerschap aangekondigd en ik bleef maar denken “..als dit niet goed gaat, moet ik nog 7 maanden haar dikke buik bekijken”. Op de echo waren er twee eitjes te zien maar helaas klopte er maar bij eentje een hartslag. We waren super blij maar ook een heel klein beetje verdrietig. De zwangerschap verliep gelukkig tot 39 weken helemaal prima. Mijn bloeddruk werd tegen het einde steeds hoger tot ik met 39 weken en 4 dagen werd ingeleid ivm pre-eclampsie (te hoge bloeddruk).

 

Op 05 april 2019 is Pepijn, na een nogal lange bevalling, met een keizersnede ter wereld gekomen.

 

 

Lieve Pepijn, het was een moeilijke weg om jou te mogen verwelkomen maar ik zou het zo opnieuw doen. Het was het allemaal waard. 

 

Anja

Wil jij ook jouw verhaal delen rondom kinderwens, zwanger worden, bevallingsverhaal of het ouderschap? 

Stuur dan een mailtje naar hello@ivyandsoof.nl

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Kiki van Dongen (woensdag, 11 december 2019 20:24)

    Lieve Anja, wat een emotionele weg hebben jullie moeten doorlopen.. ik heb je verhaal met bewondering gelezen. Geniet van jullie Pepijn! Groet Kiki

Follow us

 

Instagram

Facebook

Pinterest

 

Verzendkosten Nederland

Envelop €1,70

Brievenbuspakje €4,25

Pakket €6,95

Hobbelpaarden €7,95

 

Ivy and Soof

 

Say hi

About

 

 

Ivy and Soof is onderdeel van WB Design

baby kleding baby kleertjes schattige baby kleertjes prenatal wehkamp noppies z8 prematuur kleding baby mutsje prematuur wieg deken baby wieg mozes mand baby slofjes moses mand wikkel doek wikkeldoek hydrofiel doek hydrofiele doek hydrofiel hydrofiele luier babyproducten zwanger babykleding baby kamer babykamer gebreide slofjes baby mutsje boxkleed verloskundige bibs speentjes fopspeen difrax speenkoord speendoekje knuffeldoekje knuffel doekje speen koord kinder mode kindermode kraambezoekboek reiswieg zwangerschapsfotograaf kraamcadeau kraam cadeau kraamkado verloskundige vluchtkoffer zwangerschapskleding wiegbekleding kraamfeest geboortekaartje geboorte kaartje